شهيد

 

 

وقتي ستاره ها قطره قطره آب شدند،

ستاره هايي كه راهها مي گستراندند

و وقتي اميد به پايان رسيد،

  شروع كرد به پر شدن

                       از خورشيد

ونشاند

    نشان از خويش.

نامش را به كودكاني داد كه تازه به دنيا آمدند

و مردن را آموخت ،

  پيش از آن كه راه رفتن را.

 

 

 

 

 

http://www.istgah.com/fireview/kid_405/page_4/208293.html

 

 

 

 

 

اين دنيا به فاحشه اي مي ماند كه خود را به هـيـچ مي فـروشـد .

و ما زنبارگاني هستيم كه در پي دنيا همه چيز خود را مي بازيم .

خـانـه ي خود را ويـران مي كـنيـم و در پايان فاحـشه نيـز از ما

روي مي گرداند .

 

 

 

براي آنان كه ماندند

 

 

 

هرزش رفت

           عاقبت

               فكر رفتن .

 

زبانش را بست بر نوك انگشتانش

و فكرش را

      بر پاي رفتن .

 

عشقش را پاشيد و زمين را تر كرد

آه اش را حبس كرد

جنونش را

        گذاشت

               در پشت رفتن .

 

رفته ها

       عن قريب

              غريب برگشتند

و فحاشي كردند

                گوش گزا.

 

دانست

       هرزه اند

آنان كه ميروند

              مدام

                 در پي رفتن .

 

كه مرد مي ماند و

               مي كوبد

                      رأيش را

                         بر آغاز رفتن .

 

 

 

دنياي كوچك

 

 

ديروز حمام كردم ، جورابهايم را شستم و صورتم را تراشيدم .

يك فنجان دمنوش نعناع نوشيدم . وبه فكر فرو رفتم :

 يك دنياي كوچك براي خودم ساخته ام با خطهاي قرمز

كه نيمي از آن را او اشغال كرده

و مي خواهم پا در نيم ديگر بگذارم ولي او نمي گذارد

من زرد مي شوم .

نفسم را حبس مي كنم و سرخ مي شوم ، اصرار مي كنم و نمي گذارد ،

باز زرد ميشوم .

مي گويم مرا به دنيايي كه ساخته ام راه بده .

مي گويد اين دنياي من است و خطوط قرمز سبز مي شوند ،

در همان زمان دنياي خارج ، كه پيشتر رنگي نداشت قرمز مي شود .

مي انديشم كه شايد خواب بوده ام

دستهايش را مي بوسم

و مي گريم براي ارمغان پروردگار .